Geert van Velde

Melancholieke verlangen
In het werk van Willibrord Huijben (1949, Bergen NH) zijn een aantal ‘families’ te onderscheiden, zoals de saters, de filosofen en de teders. In recenter werk staat communicatie centraal.
Belangrijk overeenkomstig thema is het melancholieke verlangen naar iets dat buiten de beperkte werkelijkheid ligt. Dit ziet hij als dé tragiek van het menselijk bestaan maar is tegelijkertijd een belangrijke voedingsbodem voor de verbeelding.
Het melancholieke verlangen vertaalt zich in zijn werk in de tegenstelling tussen staan en stijgen. Het ‘staan’ is verbonden met de zwaartekracht, die de dagelijkse werkelijkheid vertegenwoordigt. Het ‘stijgen’, de poging tot zweven, staat voor de kracht van de verbeelding en de poëzie.
Het verlangen kan zich ook vertalen in het openstaan en ontvankelijk zijn voor signalen van buiten, zoals bij de filosofen. Zij vangen op, verwerken en geven weer door. Bij de teders is het verlangen ontleend aan de kwetsbare maar onstuitbare drang tot overleven van de natuur.
De laatste jaren is Willibrord gedwongen de zwaardere materialen los te laten en te experimenteren met lichtere. Zo ontstonden kleinere beelden van gips, schapenwol, papier maché en steengoed.

www.willibrordhuijben.nl